Hayatımızdaki yeri ne? Bu suskun varlıklara ne kadar önem veriyoruz?
Şahsen ben bütün bildiklerimi söylediklerimi burda yazdıklarımı hep şu ana kadar okuduklarıma borçluyum. okudukça geliştiğimi hissediyorum. Düşüncelerimin...hatta duygularımın...ifadelerimin...Okudukça su gibi akıyor kelimelerim dudaklarımdan, kalemimden. Okumak için okumuyorum elbette. Tam tersine beni benle buluştursun bazen satırlarda kendimi buluyum, hatta unutuyum(!) diye okuyorum. Bilirsiniz dış dünya ne karışık ve ne yorucudur. Bu yüzden benliğimi dinlendirmek o karmakarışık dünyadan kopup farklı bir yolculuğa çıkmak için okuyorum. Farklı hayatların, farklı hikayelerin arasında olmak için okuyorum...
Bazen ara verdiğimde okumaya, kitlenip kalıyorum. Resmen okumamamın eksikliğini öyle apaçık görüyorum ki, ifadem zorlanıyor, yazılarım karışık bir hal alıyor, kelimelerim adeta boğuluyor boş anlamların içinde ... İşte ozaman koşuyorum kitaplarıma, başlıyorum okumaya ve başlıyorum kaldığım yerden su gibi akmaya...
İlginç ama ben gerçekten böyle hissediyorum.
Can dostum kitaplarım diyemem ama. Çünkü dertlerimden kaçıpta onlara sığınmak pek bir saçma geliyor bana. Ama manevi dünyam diyebilirim. Manevi dünyam ve başka alemlerim...
