Hayat çok acımasız. İncitici, yaralayıcı. İnsanların sözleri bıçak gibi... Hep ayaktayım sandım ama hiç toparlanamadım. Yaşımın 10 yıl sonrasını yaşıyorum sanki. Yüküm ağır! Pembe umutlarla dolu dünyamda karanlıklara boğuldum. Zaman geçer mi, bu sızı diner mi?
Ardıma bakmadan, kendimi unutup kimseyi düşünmeden, sadece kendim içiin yürüyebilecek miyim yolumda. Kimse sevdirmesin bu hayatı bana. O bir tek kişiyle güzel! Hiçbirşeyi düşünmeden, görmeden O'nun kollarında güzel olucaktır. Sağ çıkar mıyım o güne? Engellerim bitmiycek gibi. Zorla vazgeçirmeye kararlı kader umutlarımdan, hayallerimden... Boyun eğdirmeye kararlı. Yoruldum(!) demiycem. Ama yalnızlığımı bastıramıyorum, paylaşamıyorum. Mücadele etmeliyim ama geç kalmışlığı yaşamak istemiyorum. Yabancı bir yerde, yabancı insanların arasında, ezik gibi hatta yetim gibi(!), bir başıma... Kendimi öyle yanlız hissediyorum ki. Her yer burnumda tütüyor, herkes...
Olmuyor, yapamıyorum, alışamıyorum. İçimdekileri atamıyorum, Kimseye birşey anlatamıyorum. Bir şeylerin eksikliğini hissediyorum. Kendi çabalarımla bir yerlere gelmeye çalışıyorum. Bunları haketmedim. Çok bir şey istemedim ben hiç bir şey istemedim. Hayallerimin peşinden koşarken arkamda birileri olsun istedim.
Tutunmaya çalışıyorum...seni çok özledim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder